ELBRUS, Oszhomaho, (5643m n.p.m.) to najwyższy szczyt Kaukazu i najwyższy szczyt Rosji. Położony jest w centralnej części łańcucha Wielkiego Kaukazu, 11 km na północ od głownej grani, która stanowi aktualnie granicę z Gruzją. Góra jest wygasłym stożkiem wulkanicznym zbudowanym głównie z andezytu, posiada dwa wierzchołki (wyższy zachodni 5643m n.p.m. i niższy wschodni 5621m n.p.m.) stąd jego nazwa oznaczająca "Piersi dziewicy". Elbrus jest silnie zlodowacony - znajduje się tu ponad 50 lodowców o łącznej powierzchni ok. 144 km². Nazywany bywa Małą Antarktydą.

Góra jest technicznie łatwa, dlatego też bywa lekceważona. Choć próżno szukać na Elbrusie ścian skalnych, przepaści, eksponowanych podejść to jednak na turystów wysokogórskich czekają tu inne niebezpieczeństwa. Ponieważ Elbrus "przerasta" okoliczne szczyty prawie o 2 km charakteryzuje się wyjątkowo zmienną pogodą, bardzo silnymi wiatrami i niskimi temperaturami. Rozległość góry w połaczeniu z wszechotaczającą bielą powoduje duże trudności w orientacji. Główna droga wejściowa (z Azau, przez schroniska Barrels i Priut) jest wytrasowana tak, iż omija strefy ze szczelinami, ale w innych miejscach są one całkiem liczne. Z uwagi na brak możliwaości gromadzenia się śniegu na Elbrusie niemal nie obserwuje się lawin. Górę można zdobyć pieszo lub na nartach (zdobyto ją również konno!).

My postanowiliśmy ją zdobyć pod koniec sezonu zimowego - w maju 2004 roku. Wyprawa odbyła się w tempie ekspresowym. Z uwagi na złe warunki pogodowe (podczas dwudniowej śnieżycy zginęło na górze 7 osób!) postanowiliśmy zawrócić z przełączy między wierzchołkami. Jedno jest pewne - warto tam być! Kiedyś tam wrócimy.